Postoje dva gledišta o tome kako oko vrši akomodaciju (prelaz oka s udaljenih na bliske objekte i obrnuto).
Po zvaničnoj i široko prihvaćenoj teoriji akomodacija se vrši preko sočiva u oku tj. preko cilijarnog mišića koji to radi. Po toj teoriji ako se „pokvari“ rad sočiva dolazi do prelamanja svjetlosti iza ili ispred tačke na kojoj inače treba da se prelama, tj. dolazi do dioptrije, i to se više ne može izlečiti. Sa druge strane, po Batesovoj teoriji, po brojnim eksperimnetima koje je sproveo, po praksi koju je ustanovio i sa kojom je mnogima izlečio vid akomodacija se ne vrši preko sočiva nego preko samog oblika očne jabučice koja se izduži kada oko gleda na blizinu i skraćuje kada oko gleda na daljinu (kao što radi objektiv fotoaparata). Ta promena dužine očne jabučice (oka) se sprovodi pomoću 6 mišića (4 ravna i 2 kosa). Na primer, kod kratkovidih osoba (minus dioptrija) oko je u izduženom stanju pa zato vidi na blizinu ali ne i na daljinu jer se oko ne vraća u položaj potreban za gledanje na daljinu jer su mišići na oku malo „zarđali“.
Kad kratkovidni čovek pogleda na blizu ravni mišići se stegnu, tj. napnu i očna jabučica se izduži tako da on može videti predmete koji su blizu. Ali kad kratkovidni čovek pogleda na daljinu, mišići su i dalje stegnuti, tj. napeti, očna jabučica je i dalje izdužena. Zato takav čovek vidi oštro predmete koji su blizu, ali ne vidi oštro predmete koji su daleko. Što je kratkovidost veća, oko je više izduženo i takvi ljudi da bi videli oštro moraju staviti predmet koji žele vidjeti vrlo blizu oku. Čim taj predmet malo udalje slika im je nejasna i mutna, a sa daljnjim udaljavanjem slika je potpuno mutna ili se uopšte ne razaznaje. Kratkovidost i dalekovidost posledica su grča tih mišića u jednom od tih mogućih stanja.
